Renesans

Epoka w historii sztuki otwierająca erę nowożytną, rozwijającą się od schyłku średniowiecza do manieryzmu i początku baroku. Termin ten odnosi się do sztuki powstającej w XV i XVI wieku we Włoszech, w krajach Europy Północnej od końca XV wieku przez XVI wiek, w niektórych przypadkach do XVII wieku. Obraz artystyczny Europy jest bardzo zróżnicowany i zawiera odmienne zjawiska, dla których wspólny mianownik stanowi podstawa filozoficzno-ideowa: humanizm, który poprzedził rok o wiek i opanował cały kontynent. W kwestii stylistycznej różnice pomiędzy Włochami a Europą Północną były ogromne. W związku z tym generalnie jako renesans, określa się początek doby nowożytnej w poszczególnych krajach. Natomiast o stylu renesansowym, czyli zjawisku, które przejawia się w swoistych formach, można mówić przede wszystkim w odniesieniu do sztuki włoskiej, wtedy jako charakterystyczne dla niego uznaje się: odwrót od przekonań i upodobań utrzymujących się w okresie średniowiecza, zwrot ku sztuce antyku, jej twórcze przetworzenie i uznanie za normę, pogodzenie systemu chrześcijańskiego z pogańskim, docenienie roli artysty oraz naukowe podejście do sztuki.